Sulfonylomocznik

Różne sulfonylomoczniki mają własną farmakokinetykę, której wybór zależy od tego, jak bardzo pacjent jest podatny na rozwój hipoglikemii, ponieważ sulfonylomoczniki o przedłużonym działaniu, które wytwarzają aktywne metabolity, mają tendencję do wywoływania hipoglikemii. Są one jednak w stanie osiągnąć dobrą kontrolę glikemii, gdy pacjent toleruje lek. Szybko działające leki mogą nie być w stanie odpowiednio kontrolować stężenia glukozy we krwi.

Z powodu zmienności okresu półtrwania, niektóre sulfonylomoczniki należy przyjmować dwa razy na dobę, np. tolbutamid, lub trzy razy na dobę, np. glimepiryd, a nie tylko raz na dobę. Leki o spowolnionym działaniu można przyjmować około 30 minut przed posiłkiem, aby zapewnić maksymalną skuteczność do czasu, gdy posiłek doprowadzi do zwiększenia stężenia glukozy we krwi.

Mechanizm działaniaEdit

Sulfonylomoczniki wiążą się z zależnymi od ATP kanałami potasowymi na błonie komórkowej komórek beta trzustki. Hamuje to hiperpolaryzujący odpływ jonów potasu, powodując wzrost potencjału błonowego. Depolaryzacja ta otwiera zależne od napięcia kanały wapniowe, co zwiększa fuzję granulek transportera insuliny z błoną komórkową i ostatecznie zwiększa wydzielanie insuliny.

Istnieją dowody, że sulfonylomoczniki również uwrażliwiają komórki beta na glukozę, ograniczają wytwarzanie glukozy w wątrobie, zmniejszają lipolizę, tj. rozkład tłuszczów przez adipocyty, oraz zmniejszają klirens insuliny w wątrobie.

Sulfonylomoczniki mogą również stymulować uwalnianie somatostatyny i zmniejszać wydzielanie glukagonu przez komórki alfa w wysepkach Langerhansa.

Interakcje lek-lekEdit

Glimepiryd.

Niektóre sulfonylomoczniki są metabolizowane przez enzymy cytochromu P450 w wątrobie, dlatego leki indukujące te enzymy mogą zwiększać klirens sulfonylomoczników, takie jak antybiotyk ryfampicyna. Ponadto, ponieważ sulfonylomoczniki wiążą się z białkami w osoczu krwi, stosowanie leków, które również wiążą się z tymi białkami, może uwalniać sulfonylomoczniki z miejsc wiązania, powodując zwiększenie ich klirensu.

Działania niepożądaneEdit

Około 4% sulfonylomoczników pierwszej generacji wywołuje niekorzystne reakcje, które występują rzadziej w przypadku sulfonylomoczników drugiej generacji. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia, która może prowadzić do śpiączki, będącej neurologicznym stanem nagłym, szczególnie częstym u pacjentów z upośledzoną czynnością wątroby lub nerek.

Chlorpropamid powodował żółtaczkę cholestatyczną, hiponatremię rozcieńczeniową oraz działania niepożądane spowodowane jednoczesnym przyjmowaniem napojów alkoholowych, takie jak nudności, wymioty, anemia aplastyczna, neutropenia, wysypka skórna i trombocytopenia. Tolbutamina zwiększa ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych u niektórych pacjentów z grupy ryzyka.

PrzeciwwskazaniaEdit

Sulfonylomocznika nie należy podawać pacjentkom w ciąży, w okresie karmienia piersią, w cukrzycy typu 1, u dzieci, u pacjentów z cukrzycową kwasicą ketonową, nieketotyczną śpiączką hiperosmolarną, w stanach współistniejących, takich jak ostry zawał mięśnia sercowego lub choroba niedokrwienna serca, lub u pacjentów z zaawansowaną niewydolnością wątroby i nerek.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.